Vrije tijd tijdens het JMZ-kamp
“De deelnemers van het JMZ-kamp van Stichting Ekie hebben veel vrije tijd op kamp. Waarom doen we dat?”
Een van de twee belangrijkste onderdelen van het kamp is om jongeren te laten realiseren dat ze niet uniek zijn en er dus niet alleen voor staan. Dit proberen we te stimuleren tijdens activiteiten, maar onze ervaring (als begeleider en als deelnemer in een ver verleden) leert dat jongeren hier veel beter in zijn wanneer zij zelf hun moment kunnen kiezen.
De opdracht voor ons als begeleiding is om hen een omgeving aan te bieden waarin zij dit veilig kunnen doen.
Door verplichte activiteiten waarin samenwerking, groepsdynamiek en afhankelijkheid van elkaar voor succes beloond worden, proberen we de eerste puberale ongemakkelijke barrières te slechten. Sommigen doen enthousiast mee en vervolgen hun kameraadschap in de aangeboden vrije tijd die op de activiteit volgt. Anderen zetten de hakken in het zand en klagen met elkaar over de leiding. Het maakt ons niet uit: in beide gevallen worden relaties gebouwd tussen de deelnemers.
Dan komt de nacht. De nacht is die magische tijd waarin het donker de kwetsbaarheid en schaamte bij onze deelnemers verbergt, verbale intimiteit wordt toegelaten en de grenzen van het delen kunnen worden opgezocht. Ja, er is een tijd waarop het stil moet zijn op de kamer. Maar als er gefluisterd wordt over hoe moeilijk het is verliefd te zijn terwijl je thuis zorgdraagt, doet de begeleiding graag alsof ze zelf slaapt.
De brakke koppies aan het ontbijt laten zien dat de tactiek heeft gewerkt. De wallen spreken van een zware nacht waarin fysieke vermoeidheid werd uitgesteld om mentale vermoeidheid bespreekbaar te maken.
“En wat als er nou helemaal niet over het mantelzorgerschap wordt gesproken, maar over wie er nou echt op wie verliefd is in de klas?”
Ook helemaal goed. Dat is de andere belangrijke pijler van het JMZ-kamp. Ze zijn en blijven kinderen met elkaar op kamp. Hoewel ze zelf (en wij ook) soms vergeten dat ze nog kind zijn, zijn ze dat wel. Thuis is niet altijd de ruimte om te puberen, maar op het JMZ-kamp wel. Dus leg die grijze bolletjes van de begeleiding nog maar eens uit dat ze te oud zijn om “hun struggles” te begrijpen. De band die ze met elkaar krijgen wordt er alleen maar sterker dooren via sociale media kunnen ze ook buiten het kamp om een beroep op elkaar doen.
